To skandal! Amerykańscy milenialsi nie chcą chodzić na urlopy i jeździć na wakacje. Dlaczego tak się dzieje? Co się stało młodym, że już nie chcą wypoczywać? Czyżby młodzież zatraciła life-work balance i nie potrafi już odróżnić czy siedzi w pracy, czy jest akurat w domu? Ba, badacze zdążyli już nawet ukuć termin na opis tych pozbawionych roszczeń i chęci do życia młodych ludzi, określając ich pieszczotliwą nazwą pracowych męczenników (work martyrs). Tak, proszę Państwa, milenialsi zabijają nam wakacje!

W sumie trudno się im dziwić. Na podstawie danych zebranych przez aplikację Happify, jej twórcy stworzyli portret psychologiczny użytkowników. Aplikacja ma za zadanie uczyć ludzi, jak być szczęśliwymi. Żeby to móc robić, zbiera od ludzi określone dane. Dzięki temu możemy na własne oczy przekonać się, jak bardzo kiepsko żyje się amerykańskim milenialsom.

Dane: aplikacja Happify, wykres ze strony Harvard Business Review

Między 20 a 30 rokiem życia gwałtownie rośnie poziom stresu. Maksimum łapie się w przedziale 45-54, co oczywiste (dzieci, hipoteka, rozwody, choroby, praca), ale najszybszy przyrost jest między 25-tym a 34-tym rokiem życia. Ci sami młodzi ludzie mają najwyższy poziom negatywnych myśli i odczuć oraz rozkojarzenia. Jakby tego było mało, są praktycznie niezdolni do odczuwania pozytywnych aspektów życia. Nic dziwnego, że coraz częściej mówi się o kryzysie ćwiartki życia (quarter-life crisis), który dopada ludzi między 20 a 30 rokiem życia i trwa dobrych kilka lat. Wiąże się z wchodzeniem w dorosłość, wynajmem mieszkania, budowaniem związku, nową pracą. Niby jesteś dorosły, ale taki udawany dorosły, bo większość ludzi nie traktuje ciebie poważnie. A potem życie weryfikuje ci plany i staczasz się w depresję.

Dane: aplikacja Happify, wykres ze strony Harvard Business Review

Nie dość, że życie gniecie milenialsów bez litości, to problemem staje się płatna praca. Rynek jest bezlitosny, wiec młodzi muszą udowadniać swoją przydatność i kompetencje bardziej niż reszta. Dołóżmy do tego brak pewności zatrudnienia, brak poczucia bezpieczeństwa, brak perspektyw awansu i mamy obraz sfrustrowanego, zestresowanego pracownika, który na myśl o udaniu się na płatny urlop, dostaje doła.

Problem jest poważny.

W 2016 roku GfK przeprowadziło badanie Amerykanów w wieku 18+, pracujących powyżej 35 godzin tygodniowo i mających płatne urlopy. Wyniki są przygnębiające. Praca 24/7, z której de facto Amerykanie nie wychodzą (zmieniają tylko miejsce, w którym ją wykonują) praktycznie uniemożliwia im znalezienie sobie wolnego czasu i udanie się na urlop. W 2015 roku 55 proc. pracowników miało łącznie 658 milionów niewykorzystanych dni wolnych. To 1,8 mln lat urlopu, można sobie w tym czasie nieźle wypocząć.

Wróćmy do wspomnianych na początku tekstu pracowych męczenników. Jest to dość nowa grupa, która wierzy, że od faktycznej produktywności ważniejsze są wyrobione dupogodziny oraz w to, że praca bez przerwy przyniesie im większy sukces zawodowy. Pozwólcie, że skorzystam z pomocy naukowej. Jesteś męczennikiem pracowym? Tak. To powiedz coś po męczennikowemu. Nikt inny nie będzie potrafił wykonać mojej pracy gdy będę na urlopie, chcę pokazać swoje całkowite oddanie firmie, czuję się winny biorąc urlop, nie chcę, żeby inni myśleli, że jestem łatwy do zastąpienia.

Dotychczasowa amerykańska etyka leży omdlała w kącie.

Prawdziwym bowiem problemem jest to, że narracja męczeństwa zaczyna dominować w firmach za oceanem a jej głównymi apostołami są milenialsi. Argument o pokazaniu całkowitego oddania firmie podnosi 30 proc. z nich, winę czuje 27 proc., tyle samo nie chce być postrzegana jako pracownicy łatwi do zastąpienia. Aż 26 proc. wiąże pójście na urlop z tym, że mogą nie zostać uwzględnieni przy podwyżce albo awansie. Jedyny z grubsza sensowny argument, czyli wrócę po urlopie do pracy i przez tydzień będę się odkopywać z zaległości podnosi 41 proc.

Problem z niewykorzystywanymi urlopami jest w USA nowym zjawiskiem. Przez lata Amerykanie wykorzystywali średnio 20 dni urlopowych, czyli nie tak najgorzej. Od roku 2000 liczba wykorzystanych dni urlopowych stale spada i końca tego spadku nie widać. Znaczy widać – 0 dni urlopowych, ale to jeszcze przed nimi. Milenialsi to pierwsze pokolenie pracowników, która wchodzi na rynek i widzi, że urlop to jakaś ekstrawagancja a nie ich prawo. Dlatego nie biorą sobie wolnego, zabijając tym samym wakacje.

Szkoda tylko, że nie mogę im przypiąć do końca szczerze łatki morderców wypoczynku, bo jednak trend zapoczątkowali ich rodzice. To chyba pierwsza skuteczna kooperacja rodziców i dzieci w historii świata.

A co u nas? Jesteśmy jak zwykle zacofani i nasi milenialsi nie chodzą na urlopy nie dlatego, że nie chcą, tylko dlatego, że są albo na bezpłatnych stażach, albo forma ich umowy płatnego urlopu nie przewiduje. Witamy nad Wisłą.